 |
| Warga desa mlaku menyang masjid nalika wayah jelang Magrib, srengenge angslup ing sisih kulon. 🌅 |
Jelang Magrib: Wayah Paling Ayem lan Tentrem Ing Dina
Coba panjenengan éling-éling manèh. Kapan pungkasané panjenengan mandheg sedhéla, narik napas dawa, terus mandang langit sing wis wiwit abang jingga? Kapan pungkasané panjenengan ngrungokaké swara manuk mabur bali menyang susuhé tanpa mikir kerjaan sing durung rampung?
Yèn panjenengan kèlingan, mesthi kuwi wayah jelang Magrib.
Srengenge Angslup, Ati Dadi Adem
Srengenge wis mèh angslup ing sisih kulon. Langit sing mauné padhang saiki owah dadi jingga, semu abang, kayadéné kain sutra sing dianggo déning para bidadari. Angin soré sumilir adhem, nggawa ambuné kembang melati saka pekarangan tanggané.
Manuk-manuk wis padha mabur bali. Swarané pating krucuk, kaya-kaya pamit marang dina sing arep lunga. Bocah-bocah cilik sing mau isih dolanan ing latar, saiki wis diundang ibuné:
"Le, Ndhuk, wis wayahe Magrib. Ayo adus dhisik, terus shalat."
Swara kuwi, swara sing sederhana, nanging nèk dirungokaké saiki, rasané anget tenan ing ati.
Swara Adzan Sing Nggawe Ati Tentrem
Ing masjid lan mushala, lampu-lampu wiwit diurubaké. Muadzin wis ngadeg, nyiapaké swara. Banjur keprungu:
"Allahu Akbar... Allahu Akbar..."
Swara adzan Magrib kuwi béda karo adzan liyané. Ana rasa "pungkasan" ing kono. Pungkasané dina, pungkasané kesibukan, pungkasané rasa kesel. Kabèh kaya-kaya diundang supaya mandheg, sujud, lan matur nuwur marang Gusti.
Wong-wong tuwa wis padha lungguh ing sajadah. Ana sing maca Al-Qur'an, ana sing dzikir pelan-pelan, ana sing mung meneng thok, nanging atiné kebak syukur.
Jelang Magrib: Dudu Mung Wektu, Nanging Rasa
Jujur waé, ing jaman saiki, akèh wong sing ora ngrasakaké wayah jelang Magrib manèh. Lagi sibuk karo HP, sibuk karo deadline, sibuk karo macet ing dalan. Srengenge angslup utawa ora, padha waé.
Nanging yèn panjenengan sempat mandheg sedhéla, ngrungokaké swara alam, ngrasakaké angin soré... panjenengan bakal ngerti yèn wayah iki kuwi hadiah saka Gusti kanggo awake dhéwé.
Jelang Magrib iku wektu kanggo:
- Mandheg saka kesibukan sedina muput
- Narik napas dawa lan ngrasakaké ketentreman
- Matur nuwur marang Gusti sing wis maringi berkah
- Nyambungaké ati manèh karo Sang Pencipta
- Ngrasakaké kebersamaan karo kulawarga
Kaéndahan Sing Sederhana
Ora perlu liburan mahal kanggo ngrasakaké kaéndahan. Cukup lungguh ing teras omah, nyawang langit jingga, ngrungokaké swara adzan saka masjid cedhak omah, terus narik napas dawa.
Kuwi waé. Sederhana. Nanging rasané... adem tenan.
Muga-muga kita tansah bisa ngurmati wayah iki. Muga-muga kita ora kélangan rasa syukur ing saben srengenge angslup. Lan muga-muga, saben adzan Magrib, kita bisa sujud kanthi ati sing tulus lan ikhlas.
Aamiin.
